Soms heb je van die dagen dat je je telefoon in de bus laat liggen en dit pas ontdekt in de trein naar Maastricht. Soms hè. En soms denk je “ach, het is maar een hoopje technische vernuftigheid ter grote van een vuist.” En soms denk je “ga weg allemaal en bespaaaaaaar me je debiele opmerkingen!”
Station Maastricht, 17 oktober 2007
Gezien m'n benarde situatie en de grote hoeveelheid regen die met bakken uit de lucht komt vallen, loop ik eigenlijk nog best optimistisch richting Veolia-kantoor. Eenmaal binnen smelt mijn hoop echter als sneeuw voor de zon. Dit met dank aan één of andere vrouw met veel te dikke en veel te roze lipstick. Met nul komma nul interesse vraagt ze of ze me misschien kan helpen. "Oh, ik hoop 't zo…" zucht ik meer dan oprecht en misschien zelfs ietwat hopeloos verloren. Als ik haar uitleg dat mijn telefoon nog in een bus ligt is haar enige, uiterst ongeïnteresseerde, reactie: "Ach..." Wat later blijkt dat deze vrouw meer ervaring heeft met domme telefoonverliezers. Vol trots dreunt ze het riedeltje ‘wat te doen bij telefoonverlies’ op, alsof ze er weken op heeft geoefend om als een machientje tegen klanten te kunnen zeggen: "In het gunstige geval dat een verloren voorwerp wordt teruggevonden, zal het afgeleverd worden bij één van onze meldpunten. Ik stel voor dat u over een paar dagen terugkomt om te informeren of u verloren voorwerp al terecht is. Mocht u eerder actie willen ondernemen dan raad ik u aan met de klantenservice te bellen."
"WAAAAT?!" roep ik uit en wenste meer dan ooit dat ik mijn wenkbrauw op kon trekken. "Raad u nu serieus iemand, die zojuist haar telefoon heeft verloren, aan de klantenservice te bellen?!” Kom op zeg! Dat meen je niet! Met je verloren telefoon een klantenservice bellen om te melden dat je je telefoon verloren bent?! Oh, contradictio in terminis! Of: tegenstrijdiger kan niet. De Veolia-vrouw met veel te dikke en veel te roze lipstick lijkt mijn frustratie over haar opmerking van daarnet niet aan m'n gezicht af te kunnen lezen en schrijft het nummer van de klantenservice op een blaadje. "Oh, en als ik jou was zou ik je simkaart maar blokkeren en er vanuit gaan dat je die telefoon nooit meer terugziet" roept ze me nog toe wanneer ik de deur half uit ben. Goh, bedankt gij rasoptimist.
Thuisgekomen check ik de site van Veolia in de hoop dat ik ook via internet melding kan doen. Dit blijkt mogelijk, mits ik me aanmeld voor een MijnVeolia-account. Jeetje. Wie had DAT ooit gedacht? Ik, uber Veolia-hater, een MijnVeolia. Iel. Maar goed, alles voor telefoonlief en dus maak ik een account en doe een melding van het verlies. Reddende engel Fabienne biedt aan Tele2 te bellen en m'n Sim-kaart te blokkeren. Jeej! En… dubbel-jeej! Want binnen no time ben ik, wat een troost, niet meer de enige mega-chagrijnige persoon op de wereld. Compleet gefrustreerd doet Fabienne verslag van het gesprek met het ongeduldige kreng dat lomp had opgehangen. Voor ze het gesprek bruut afkapte zei ze nog: "Mevrouw, dit wordt zo een eindeloos gesprek, ik denk dat het beter is als de persoon in kwestie zelf even belt." “Aaaaargh!” dachten Fabienne en ik eensgezind: “Dat is nou júist het probleem, muts!”
De volgende persoon waarmee Fabienne spreekt is begripvoller en maakt dat mijn sim gelijk geblokkeerd en vervangen wordt. Jippie! Dus nu is het de komende dagen proberen zonder telefoonlief te overleven. Zonder contact met de buiten wereld. Zonder al die leuke, grappige en lieve smsjes die ik niet voor niks had bewaard. Zonder het o, zo vertrouwde, altijd verblijdende "u heeft een sms"-geluidje. Oei, en zonder wekker die toch eigenlijk moet zorgen dat ik morgen op tijd op stage arriveer?! Gelukkig herinner ik me de site www.wekservice.nl waarover m'n zusje eens heeft verteld. Wanneer ik op de site de handleiding van deze service heb gevonden, bereiken mijn frustraties van vandaag zich tot een absoluut hoogepunt wanneer ik lees: "Heeft u ook zo’n moeite met opstaan? De wekservice helpt u. U geeft ons de datum, tijd en uw telefoonnummer, en wij bellen u wakker." * Zucht… *
